Azië, Thailand
Asian Beach Games in Phuket

Asian Beach Games in Phuket

“Twee maanden Thailand. Niet als vakantie, want vakantie klinkt zo strand liggen en relaxen maar om mijn horizonten te verruimen.” “Euhm, ok maar let je wel een beetje op?” De reactie van mijn ma toen ik haar vertelde over mijn reisplannen was er eentje die volledig te verwachten was. Het is zo’n lieveke.

Twee weken Thailand later sta ik in een verlaten busstation. Het ticket in mijn hand zou me naar het oosten brengen met de nachtbus. De man van het ticket verstond me echter verkeerd en gaf me er eentje naar het zuiden. Probleempje: geen bussen meer naar het oosten op dit late uur. Oplossing: alle vaag gemaakte plannen overboord gooien en dan maar richting zuiden trekken. Hallo Phuket!

Twaalf uur reizen later kom ik aan in Phuket. Klaar om me onder te dompelen in een badstad gekend om zijn foute feesten, sekstoerisme en marginalen. Niet meteen zaken waar ik aan dacht bij het ‘horizonten verruimen’. Tot ik banners langs de weg spot: 4th annual Asian Beach Games. Jawel, er is sport in ’t stad! Hoera! Geen ladyboys voor mij, maar uren op een tribune zitten in de verschroeiend hete zon! Snel even de website checken voor het wedstrijdschema. Ik zie sporten als petanque (wtf?), kabaddi (hé?) en sepak takraw (ooooh, dat wou ik altijd al eens zien) en ben blijkbaar op het einde van het tornooi, dus vandaag zijn er een pak titelmatchen. #WINNING

Pétanque

Pétanque

Jawel, jeu de boules, dat spel dat je op vakantie in het zuiden van Frankrijk speelt met een pastisse in de ene hand en een zware loden bal in de andere. Eentje die gedomineerd wordt door stevige Fransen van middelbare leeftijd en hipsters uit grootsteden (jawel, er is een hipstercommunity die graag petanque speelt). Ik zet me klaar voor een wedstrijdje Maleisië-Vietnam, de finale bij de mannen, en ben daarbij niet alleen. Rond het veld troepen zo’n 200 mensen samen. Om 14u, op het warmst van de dag voor een spelletje pétanque vind ‘k dat toch verbijsterend veel. Nuja, ik had 5 mensen ook al veel gevonden.

Daar komen de protagonisten: 6 vrij corpulente mannen met sigaret in de mond en 3 al even corpulente scheidsrechters genaamd Jacques en Pierre (ofzoiets, ze waren alvast zeker Frans). Deze 9 mannen vertegenwoordigen hun land op zoek naar eeuwige pétanque glorie, maar atleten kun je het niet meteen noemen. Ze zien er wat hetzelfde uit als de gemiddelde darts wereldkampioen. Hoe komt het dan dat deze sport zo populair is in Azië en zo serieus wordt genomen? Daarop biedt een goede vriend en oprichter van International Extreme Pétanque Federation mij antwoord: petanque is verdorie zelfs onderdeel van de Thaïse legertraining! No shit. Lees gerust even dit artikel en je zult zien dat ik mij eigenlijk in de pétanquehemel bevond.

De match was trouwens van een belachelijk hoog niveau. Mannen met een buik zo groot dat ze al jaren hun fluit niet meer hadden gezien, plaatsten hun petanqueballen met zoveel precisie dat ‘k er schrik van kreeg. Ik vraag me af of het Thaïse leger ooit heeft overwogen om pétanqueballen als wapens te gebruiken in de strijd. Zo’n goedgemikte bal doet volgens mij redelijk veel zeer.

Kabaddi

Kabaddi

Naast het pétanqueveld is er kabaddi aan de gang. Een sport die vooral populair is in Zuid-Oost Azië en waar ikzelf nog nooit van had gehoord. Het lijkt een beetje op ‘Leven en Dood’ van uit onze kindertijd. Het veld is in twee gelijke delen verdeeld. Elk team stuurt telkens 1 iemand naar andermans veld. Die moet daarna tegenstanders aantikken en in 1 adem terugkeren naar het eigen veld. Kabaddi is daarbij het geluid dat ze maken tijdens het lopen om te bewijzen dat ze enkel uitademen. Hoe voorkom je dat iemand terugkeert voor zijn adem op is? Door ‘m KEIHARD tegen de grond te smijten. Maar echt keihard. Ik dacht dat dit een soort tikkertje zou worden, maar zo’n tikkertje werd in mijn tijd niet gespeeld. Of toch niet zonder dat er traantjes vloeiden. Verdedigers worden geschopt, echt elk lichaamsdeel wordt ingezet om iemand te tikken en aanvallers worden onderuitgehaald door 3 mensen tegelijk. Bodyslam, vleeshoop, en dat alles in een pak warm zand. Wat een brutale sport. Rugby, maar zonder bal. Zoiets.

Sepak Takraw Sepak Takraw

Ik zag een matchke sepak takraw jaren geleden op YouTube en wist ‘Dit moet ik ooit in het echt zien’. Je kunt sepak takraw het best omschrijven als voetvolley. Je ziet het pro’s wel eens doen tijdens hun trainingen. Wat dollen met een bal op een klein terrein met daartussen een net. Grote verschil met de real deal is dat een matchke sepak takraw bestaat uit 135 salto’s. En een megaklein geweven balletje. Niet normaal. Die ene omhaal in het voetbal die het wereldnieuws haalt, wordt hier om de minuut uitgevoerd. Meer zelfs, bij zo’n omhaal landen ze ook nog eens terug op hun voeten om zo verder te kunnen spelen. Hoe? Wat? Waar? Met open mond staar ik naar wat volgens mij een mix is tussen kung fu en straatvoetbal. En wat in het straatvoetbal wordt afgedaan als mad skills is hier gewoon dagelijkse kost. Denk ik, want beide ploegen uit de halve finale zijn gestoord goed. En klein! Dat valt me ook meteen op. In de mannenploegen, een ploeg bestaat uit 3 spelers, komt bijna geen enkele man tot boven het net. Ik schat ze 1m65 ofzo. Dus kleine, leninge Vlamingen, misschien is sepak takraw wel iets voor jullie. Je moet alleen je been kunnen strekken tot je hoofd en Bruce Lee moves kunnen linken aan schotprecisie en spelinzicht.

Share this Story

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hoi!

196 landen in de wereld om uit te kiezen als een kind in een snoepwinkel. Waar naartoe en wat er zien? Wij, een koppel 20-ers, delen onze persoonlijke ervaringen over onze reizen. Heb je zelf tips? Stuur ons een berichtje!

Facebook