Azië, Zuid-Korea
Deze blijven me bij van het Hi! Seoul Festival

Deze blijven me bij van het Hi! Seoul Festival

Zij die me volgen op social media zullen het ondertussen wel weten: Seoul heeft zo’n beetje mijn hart gestolen. Veel mensen hadden me gewaarschuwd dat er in Korea eigenlijk niet zoveel te beleven valt en dat je snel uitgekeken raakt op alles. Zelfs op Seoul. Ik moet geluk gehad hebben. Oktober is een ontzettend drukke maand door het mooie weer. Mijn initiële on-the-spot gemaakte plannetje bestond uit 5 dagen Seoul en dan richting Jeju. Tot ik hoorde van het Hi! Seoul Festival en besloot 5 dagen langer in Seoul te blijven. Goeie keuze zo bleek.

Het Hi! Seoul Festival is een cultureel festival van 4 dagen dat Seoul als culturele plek in de kijker wil zetten. Het volgt op Chongsaek, de Koreaanse Thanksgiving, ook al een feesttijd. Gedurende die 4 dagen wordt het gebied rond de City Hall omgetoverd tot 1 grote culturele hotspot. Daartussen is er ook nog eens het Fireworks Festival. Geen idee of die zaken elk jaar zo mooi in elkaar overvloeien of ik dit jaar gewoon een lucky bastard was, maar ’t was schoon. Twee optredens zijn mij speciaal bijgebleven van die 4 dagen Hi! Seoul Festival.

  • As The World Tipped

Ik schaam mij soms als ‘k niet meer onder de indruk ben van iets omdat ‘k 120 betere versies online heb gezien. Dat gebeurt de laatste jaren nogal vaak bij straattheater of zangers of andere kunsttruukjes. Of van die zaken die je ziet in ‘X’s Got Talent’ waarbij je weet dat er in de wereld zo’n 10000 anderen zijn die het beter kunnen. Je wordt wat gevoelloos door het internet. Gelukkig zijn er nog zaken die je bij de keel grijpen en waar je met open mond naar staart. ’t Was acht uur ’s avonds. Vrij koud ook. Ik was er totaal niet op gekleed. Vooral ook omdat het zo hard waaide. Op Seoul Plaza verzamelden zich een grote groep mensen. Veel buitenlanders maar gelukkig ook genoeg Koreanen. Fijne aan Koreanen is dat ze bij voorstellingen altijd gaan zitten op een matje. Je ziet dus ook als kleintje alles prima omdat iedereen omhoog moet kijken. Heerlijk is dat! Voor ons startte een groep dansers, performers. Onderwerp: de klimaattop in Kopenhagen. Jawel, een wreed controversieel onderwerp om een cultuurfestival mee te openen.

De dames en heren van Wired Aerial Theatre herspeelden het congres. Je hoort hoopvolle stemmen in het begin, kansen, mogelijkheden. De grote nood om iets te veranderen. Je hoort wereldleiders die anderen pushen om stappen te zetten. Ondertussen brengen de performers dozen aan, leiden het congres. Tot alles fout loopt. Tot er duidelijk niet zomaar een eenduidig verdrag komt. De stemming slaat om en met de stemming ook de vloer waar de dansers op staan. We bewegen van horizontaal naar verticaal. Op de vloer worden teksten uit het uiteindelijke verdrag geprojecteerd. Worden onheilspellende beelden getoond. Wordt geïllustreerd hoe hoogdringend alles is en hoe pijnlijk licht het verdrag uiteindelijk is geworden. Vastgegespt aan een touw bewegen de dansers sierlijk. Het is een stevig thema. Ik vraag me af of iedereen zo goed op de hoogte is van de zwaarte van dit onderwerp. Maar het ziet er visueel prachtig uit. Zeker met het weer. Dat vertel ik ook de dag nadien aan 1 van de medewerkers die toevallig naast me staat. ‘I sure hope it’s not so apocalyptic as yesterday.’

  • Break A Legend

Ik zit klaar aan het Seoul Museum of Art. Alles wordt nog klaargezet. Ik hoor hier en daar Nederlands. De mannen van “Dudapaiva Company” komen dan ook uit die contreien. We moeten verhuizen. De show start onderaan de straat. Daar komt een man in zwart kleed met pop op ons af. De pop is beangstigend levensecht. Een schuimversie van Cupido met ongelofelijk gedetailleerde gezichtsuitdrukkingen. De man spreekt. Hij laat Cupido spreken. Met een falsetto stem begint hij een verhaal en start dan stilletjes te zingen. Ongelofelijk mooi. Je bent meteen mee. Dit heeft iets luguber, iets mysterieus.

Hij neemt je mee naar waar je daarnet zat en vertelt dat je op reis gaat naar de wereld van de mythologie. Terug naar de Oude Grieken. Wat volgt is een fenomenale show. Echt. Waw. Er is Medusa die haar danseres opeet. Er is Nike die terug naar de hemel wil vliegen maar van haar vleugels wordt beroofd. Elk van de poppen wordt niet bestuurd door touwtjes maar door de performer die er echt met zijn/haar hand in zit. Een levensgrote, volwassen versie van Samson eigenlijk. Met zoveel mimiek, zoveel inleving dat je bijna gaat geloven dat die poppen leven.

Hoogtepunt van de avond: een cabaretachtig optreden van de 3 dames van Faith. Die 3 oudjes die beslissen over je leven, die het draadje doorknippen. Zij die Hercules hebben gezien kennen ze wel. De man die voorheen Cupido vasthield stapt uit zijn zwart kleed. Met daaronder enkel een zwart onderbroekje. En trekt hoge hakken aan. Niet meteen iets wat je in elk Aziatisch land moet doen denk ik. Hij trekt een pak aan en draait zich om. Bam, lady Faith. Twee andere oudjes vergezellen hem. Samen zetten ze het aan een zingen. Hij alweer met zijn ongelofelijk sterke falsetto stem. De andere twee knappe oude vrouwtjes versies. Je ziet de Koreanen naast je een beetje vreemd kijken om na 2 tellen te lachen en mee te klappen. Rare jongens die Nederlanders.

Share this Story

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hoi!

196 landen in de wereld om uit te kiezen als een kind in een snoepwinkel. Waar naartoe en wat er zien? Wij, een koppel 20-ers, delen onze persoonlijke ervaringen over onze reizen. Heb je zelf tips? Stuur ons een berichtje!

Facebook