Azië, Zuid-Korea
Mijn 6 dagen in Golgulsa Temple

Mijn 6 dagen in Golgulsa Temple

Tempelmoeheid. Het woord bestaat niet maar ik voel het wel al even. Na even reizen zien alle tempels er zo goed als hetzelfde uit. Vervelend eigenlijk want ze zijn allemaal best mooi maar je wordt toch een beetje gevoelloos voor de schoonheid. Dus zat er maar 1 iets op. In plaats van oppervlakkig naar een tempel kijken ging ik in eentje wonen. Voor een dagske of 6. Ik koos mijn temple stay op een heel eenvoudige manier. Een meisje die ‘k had leren kennen in Seoul raadde mij Golgulsa tempel aan, dus ik daarheen. Klaar. Wat daar gebeurde, geloof je nooit!

Golgulsa tempel blijkt vooral gekend voor zijn Sunmudo training. Dat wist ik op voorhand niet. Ik ben niet zo’n researcher. Sunmudo kan vertaald worden als zen-martial arts. Jawel, van dat zot vechten. Van die skills die de samoerai kennen. Daar zou ik mij dus 6 dagen mee bezighouden. Dat en nog een pak extra buddhistische skills. Ik krijg bij aankomst een kamer die ik mag delen met Tony, een Zuid-Koreaanse jongen van 16 die 3 jaar in Maleisië had gestudeerd. Tony blijkt een echte puber. Veel aandacht nodig, veel vragen en vooral wreed tof. Echt een chille gast. Ik word zo’n beetje zijn grote broer tijdens die 6 dagen. Ik ben het ook die hem elke ochtend (of beter nacht) om 04:05 wakker maakt. Jawel, je leest het goed. Elke ochtend worden we om 4 uur gewekt door de bel. Tegen 4u30 worden we bovenaan de berg verwacht voor een ochtend chanting sessie. Howly shit.

Niet alleen is dat extreem vroeg. Die berg is ook nog eens extreem stijl en een eind wandelen. Pakt een kwartiertje met stramme spieren, halfopen ogen en bibberende billen van de kou naar boven klimmen. Lekker gezellig. Om daarna in een gebouw te gaan zitten. 3 keer flink te buigen voor je op je matje mag en daarna mee te ‘chanten’ in het Koreaans. Dat hele ritueel is er om je nederig op te stellen tegenover Buddha en om jezelf terug in het reine te brengen. Tegen dag 2 kan ik de eerste chant flink meezingen. De tweede chant gaat mij iets te vlug. Tijdens het zingen moet je ook nog eens van tijd tot tijd buigen. En met buigen bedoel ik door de knieën, handen op het matje, hoofd naar beneden en terug rechtstaan. Allemaal in een vloeiende beweging. Work-out, bitch! Daarna volgt een meditatiesessie van een half uurtje al zittend. Golgulsa focust namelijk op breathing meditation. Dus vooral op je ademhaling letten. Makkelijker gezegd dan gedaan als je zo stijf als een hark bent en al pijn hebt van te lang in lotushouding zitten. 6 dagen lang is die meditatie voor mij dus serieus challenging. Daarna beklimmen we de berg nog een klein beetje meer en starten de ‘walking meditation’. Supertraag naar beneden wandelen. Net op tijd voor het ontbijt …

Ontbijt? Rijst tiens. En groentjes. En alles opeten hé want hier wordt geen eten weggegooid. Het zorgt ervoor dat ik 6 dagen aan een stuk op veilig speel. Niet te veel van de onbekende dingen eten. Een gat in de lucht springen als er een keer noodles zijn. Oh! En watermeloen! Op een dag is er watermeloen! De zondag wordt het ontbijt vervangen door een ceremoniële maaltijd. Daarbij moet je zo’n 20 stappen doorlopen. Kommetjes op hun juiste plaats zetten zonder geluid te maken. Alles proper uitwassen met water dat je krijgt. Dat water daarna opdrinken met de restjes eten in. Ahja, we verspillen niets. Raar. Speciaal. Maar het doet je wel nadenken over eten. Als ‘k iets onthou van die 6 dagen dan is het dat je niets mag weggooien. Alles op!

Daarna is ’t even terug bedje in. Dutje doen. Om 8u30 worden we verwachten voor de Sunmudo training. In de ochtend is die vooral gericht op stretching en meditatie. Anderhalf uur strechen. Ik weet niet hoe lenig jullie zijn maar ik raak niet tot aan de grond als ‘k vooroverbuig. En mijn voeten zijn altijd zeer ver van mij verwijderd. Tegen dag 3 zijn mijn armen 3 centimeter langer en raak ik al een tikje verder. Geef me een maand en ik zie er waarschijnlijk niet meer belachelijk uit. Sunmudo instructeur zal ‘k wel nooit worden. ’s Avonds is de Sunmudo training actiever. Ok, er is nog altijd de verplichte meditatie en stretching maar er volgt ook wel wat schoppen en slaan. Dat ziet er extreem cool uit als de instructeur het toont, iets minder als ik het doe. Mijn balans zit niet zo ontzettend goed.

Tijdens de rustmomentjes spelen we voetbal. Een mens moet iets doen hé. Beetje sporten kan geen kwaad. De potjes voetbal doe me telkens denken aan ‘Shaolin Soccer’, een zalige film uit beginjaren 2000. Wie ‘m nog niet gezien heeft, nu checken! Net als in de film doen mijn tegenstanders precies buitenaardse moves. Passes van over het hoofd. Halve salto’s. In-freaking-sane.

Op bepaalde dagen is er boogschieten. Dat verschilt van het boogschieten dat wij gewoon zijn. Geen mikken met je ogen langs de pijl en naar de roos. Boog iets lager, schouderhoogte en intuïtief schieten. Letten op je ademhaling. Tot rust komen. Tegen dag 2 schiet ik vrij goed eigenlijk. Ok, ik kan mijn benen niet in mijn nek leggen maar ik zou toch nog een nuttige schutter zijn. Andere dagen is er meditatie, want dat krijgen we nog niet genoeg. Die sessies duren maar liefst 40 minuten. Serieus. 40 minuten zitten. In- en uitademen. Focussen op je neus. Tot je hoofd leeg is. Yup, niet zo simpel. Elke dag is er ook community werk. De tuin onderhouden, de zalen kuisen. Iets teruggeven aan de gemeenschap. Je kunt trouwens als buitenlander een poging doen om Sunmudo instructeur te worden. Daarvoor moet je een maandje betalend blijven en daarna is ’t gratis ende voor niets. In ruil voor heel wat community werk natuurlijk.

Interessantste moment van de dag: tea time. Gedurende een uurke krijgen we de kans om een praatje te doen met de monniken. Een paar keer zelfs met de hoofdmonnik. De oppermonnik. Die kwam 26 jaar geleden aan in Golgulsa om daar een ruïne te zien. De 12 gebouwen waren platgebrand. Hij maakte er zijn missie van om alles weer op te bouwen met een focus op Sunmudo. In zijn vorige leven was hij namelijk Sunmudo leraar aan samoerai soldaten. En zien, 26 jaar later staat alles er, is Sunmudo vast onderdeel in ’t curriculum van ’t leger en zijn er al in tientallen landen Sunmudo scholen. Niet slecht hé. Toffe is dat je op die theemomentjes vragen kunt stellen. Over hoe boeddhisten hun geloof matchten met oorlogvoeren. Over groene energie. Over wat er met het eten gebeurt dat overblijft na de lunch. Vragen die hij met plezier beantwoordt.

En dan is het bedje in. Alé, matje op de grond eigenlijk. Tegen 22u het licht uit. Want tegen 4u moeten we er weer uit.

Was het een inspirerende ervaring? Zeer zeker! Zou ik het opnieuw doen? Ik denk het niet. Dat mediteren en in lotushouding zitten was niets voor mij. Mijn lijf is er niet voor gemaakt. Maar ik wil wel nog eens een weekje in een klooster doorbrengen. Het verhaal achter de tempel horen deed me deugd, een kijk krijgen op een andere cultuur opende mijn ogen nog wat meer en ik maakte nieuwe vrienden. Ben je sportief en spiritueel dan moet je naar Golgulsa. Echt. You’ll love it!

Ohja, ik heb wel geen foto’s en filmpjes. Ik deed namelijk een digital detox. Hoe me dat beviel kun je hier lezen.

Share this Story

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hoi!

196 landen in de wereld om uit te kiezen als een kind in een snoepwinkel. Waar naartoe en wat er zien? Wij, een koppel 20-ers, delen onze persoonlijke ervaringen over onze reizen. Heb je zelf tips? Stuur ons een berichtje!

Facebook