Azië, China
Mijn nieuwe vriend: Hero

Mijn nieuwe vriend: Hero

Ik bevind mij in Haikou, hoofdstad van Hainan. Daarmee is over Haikou eigenlijk alles gezegd. Hainan daarentegen is als eiland een populaire vakantiebestemming maar dan eerder aan de andere kant van het zuidelijk gelegen eiland. In Sanya vind je luxerestorts, witte stranden en rijke Russen. In Haikou vind je niets. Geen indrukwekkende tempel, geen state-of-the-art museum, middelmatige stranden en winkelstraten. Toch heb ‘k hier 7 nachten geboekt. Even lang als mijn tijd in Shanghai dus. Na 6 weken China ben ik de lange treinritten en de vele mensen wat beu en zoek ik wat rust.

Tegen dag 3 heb ‘k al een kleine routine opgebouwd. Tussen half 10 en 12 wandelen in door het noordelijke deel van de stad. Het oude gedeelte waar vooral lelijke shopjes en mooie gebouwen te zien zijn. Tussen 12 en 13 eet ‘k ergens een lunchke voor een eurootje. Daarna een uur of 2 platte rust. Je moet weten dat het in Hainan 40 graden is. Je rekent hier dan ook niet in uren maar liters zweet. Van 14 tot 17 uur gezellig in ’t park zitten op zo’n anderhalve kilometer van mijn hostel. Dan weer wat platte rust. Diner daarna in 1 van de kleine stalletjes op ’t straat en om af te sluiten met mijn muziek of podcasts richting datzelfde park en bijhorende strand om in het donker op mijn rug naar de sterren te staren. Tegen 23 uur bed in, nog wat online zitten omdat het dan namiddag is in België en rond 1 uur slapen.

De 4de dag ben ik op weg naar het park. Er zijn nog andere stranden in de stad die iets verder gelegen zijn. Alleen zijn die niet echt veel mooier en zijn ze ook moeilijker te vinden. Mijn strand is letterlijk 1 straat rechtdoor. Ik kan maar 1 keer missen en dat is bij de keuze om naar links of naar rechts te gaan. Dat is me tot nu toe (dit is dag 4) nog maar 1 keer overkomen. Hoera voor mezelf. Op de hoek van het drukste kruispunt dat ‘k rustig heb overgestoken stopt een jonge kerel.

In China, en in vele andere Aziatische landen zijn er geen verkeerslichten. Ok, ze zijn er wel maar er zijn eigenlijk maar 2 keuzes: wel auto’s of geen auto’s. Hoe drukker het land, hoe grijzer de zone daartussen. De ‘wel auto’s maar ik zie hier en daar wel nog een plekje om tussen te wandelen’. Het kost wat assertief gedrag om over te steken maar eens je het gewoon bent lukt dat vanzelf. En ik deed dat al in Gent ook in feite. Foei van me.

De jonge kerel belt met iemand, ziet me oversteken en kijkt me aan. Hij wijst naar mijn tattoo aan mijn linkerarm, de geometrische boom, en steekt zijn duim op. Het gebeurt niet zo vaak hier in China dat ‘k complimenten krijg voor mijn tattoos. Ik ben zowat het tegenovergestelde van het Arische beeld dat zij zo mooi vinden. Mijn huidskleur is donkerder dan die van hen. Ik heb een baard die zij niet eens kunnen groeien en ik sta ook nog eens vol tattoos. Echt vaak moet ‘k dan ook niet op de foto. Laat staan dat mensen mij openlijk complimenten geven.

Hij zegt iets. Ik heb mijn oortjes in. Vriendelijk, naïef als ‘k ben, haal ik ze uit en stap op hem af. Dat doe ik bij iedereen die een gesprek met me wil beginnen. Vaak met als gevolg dat ze me iets proberen verkopen of, zoals in Gambia, beroven van al mijn geld. Maar ik hou vol dat er goeie mensen zijn. Mensen die gewoon een praatje willen slaan. Hero blijkt zo iemand te zijn. Hij geeft me nog wat complimenten over mijn tattoos, vraagt waar ik vandaan kom en vraagt dan of ik naar hiphop luister.

Hij is zelf een grote hiphop fan zegt hij terwijl hij zijn booster uitzet en zijn smartphone bovenhaalt. Een nummer begint te spelen en ik hoor ‘m luidop zeggen: “I’m in live wid the lolo.” Of iets wat daar op lijkt. Het duurt even voor ik besef wat hij zingt en ik moet instant denken aan de internet classic ‘Ken Li’. “I’m in love with the coco” dus. Een nummer waarvan Hero volgens mij nauwelijks beseft wat de tekst wil zeggen. ‘Aaaaah, I love that song.’ antwoord ik hem met wat vertraging. Hij lacht me toe en zegt daarop: ‘Yeah, smoke weed everyday man.’ Blijkbaar weet Hero dus toch wel iets af van drugs. Of hij spreekt gewoon in hiphop lyrics.

De weg naar het park is nog minder dan een kilometer maar Hero staat er op om mij te voeren. Ik spring op zijn booster en voel me terug 16 wanneer hij net iets te snel optrekt richting Baishamen Park. Hij dropt me aan de hoek van de straat. Ik bedank hem. Waar in vele landen een vraag naar centen zou volgen, volgt nu dit: “You play poker?” Ik bevestig. “You come play poker with me and my friends on Sunday?” Ik wil wel graag maar op zondag vertrek ik alweer richting Hongkong. Jammer. Ik had graag een avond lang geluisterd naar hoe zij hiphopnummers verkrachtten. Hij steekt zijn oortjes terug in, kiest een nummer en start zijn booster opnieuw.

Het ga je goed, Hero.

PS: Ik zag Hero 2 dagen geleden en vergat een foto te nemen van de kerel (en ook van mijn vorige vrienden). Diederik gaf me vandaag op Facebook de zeer goeie tip om die vanaf nu toe te voegen. Om het gezicht achter dit verhaal te kunnen zien. Ik denk er zeker aan de volgende keer. Beloofd.

Share this Story

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hoi!

196 landen in de wereld om uit te kiezen als een kind in een snoepwinkel. Waar naartoe en wat er zien? Wij, een koppel 20-ers, delen onze persoonlijke ervaringen over onze reizen. Heb je zelf tips? Stuur ons een berichtje!

Facebook