Azië, China
Mijn nieuwe vriend(in): Mira

Mijn nieuwe vriend(in): Mira

Het is kwart voor 10. Ik sta samen met Cookie, de jonge werkneemster van mijn hostel, aan de straat te wachten. De tourbus is laat. Na een maand China weet ik dat dit niets bijzonder is. Tourbussen zijn altijd laat. Cookie is zo vriendelijk om nog even met mij te wachten zodat ‘k zeker op de juiste bus stap. Zalige madam! Ze deelt haar ontbijt met mij. Ze voert me naar het busstation wanneer ‘k vertrek. Ze stelt voor trots hun nieuwe koffiemachine voor waarna ik zelf een espresso moet zetten omdat ze nog niet weet hoe het ding werkt. Alleen, dit verhaal gaat niet over haar.  Dit verhaal gaat over een meisje op de bus.

De tourbus brengt ons van Guilin naar de bamboo raft die ons daarna over ’t water naar Xingping en Yangshuo voert. Mocht dit alles je niets zeggen. Het uitzicht die je daar hebt is terug te vinden op het briefje van 20 yuan. Zo schoon is het naar ’t schijnt. Op de bus zit een bont allegaartje van Chinezen. Ik ben de enige buitenlander en blijkbaar ook een van de enige die geen Chinees praat. Wanneer de gids aan een ellenlange uitleg begint, staar ik zoals wel vaker gewoon voor me uit terwijl ik naar mijn podcasts luister. Schuin voor mij zitten twee vrij jonge meisjes naast elkaar. Ze kennen elkaar duidelijk. Wanneer de tourgids de mensen op de bus verdeelt over de rafts zie ik 1 van hen giechelen. De gids wees namelijk naar mij en dan naar hen dus ik neem aan dat we samen zullen zitten.

Ik stap van de bus, ticket in mijn hand, wat hulpeloos rondkijkend. De twee meisjes stappen op me af. De oudste stelt zich voor. “Hi, I’m Mira this is my sister. She is shy. We are on the same boat.” Ik slaak een zucht van opluchting. Dit wordt geen awkward bootritje met 4 mensen waar je geen woord kunt tegen zeggen. Samen met de twee stapt ook hun moeder mee op de raft. Klaar om hun selfiestick aan het werk te zetten.

Mira zit naast me en voorzichtig begint ze me uit te vragen. Wat ik doe van werk? Of ik hier ben op vakantie? Hoe oud ik ben? Ik beantwoord alle vragen en stel ze meteen ook terug. “Are you a student?” Mira giechelt weer. “You think I am student?” Euhm ja, het is voor een man niet altijd makkelijk om de leeftijd van een vrouw te gokken. Dat wordt allemaal moeilijker wanneer je nauwelijks referenties hebt. Ze blijkt al 4 jaar afgestudeerd te zijn en te werken als 1 of andere trainer waarbij ze mensen moet opleiden. “This is my first time out of province and first time I see stranger.”

Gek hé, hoe een 25-jarige Chinese nog nooit een buitenlander in levende lijve heeft gezien. Er volgen wat obligatoire foto’s en we praten wat voort tot het begint te donderen. Het had tijdens het begin van de bootrit wel even geregend maar dat was niet zo erg. Wat verfrissing kan hier in China af en toe geen kwaad. Nu leek het serieuzer. Een bliksemslag leek niet zo heel ver vandaan. De donder klonk onheilspellend dicht. En dan braken de hemelsluizen open. Regen waaide op ons bootje naar binnen. Zo hard dat we naar de oever moesten om te wachten. Zo hard dat we moesten schuilen onder poncho’s en paraplu’s.

Nu, een paraplu had ‘k niet. Een poncho dan weer wel. Een heel goedkoop gevalletje dat ‘k gekocht had aan de Chinese Muur voor 1 euro en dat eigenlijk al kapot was de eerste keer dat ‘k het daar aantrok. In al mijn haast nu slaagde ik er in om de mouw van mijn poncho te scheuren. Echt nuttig was dat niemendalletje dus niet meer. Waarop Mira onder de paraplu bij haar zus kroop en die van haar aan mij gaf. “For you, you need it.”

Ik bloosde onder mijn fluogele poncho en donkere baard door. “Thank you. Thank you very much.” Blij dat ‘k die dag met een paraplu mocht rondlopen. De regen verminderde, onze boottocht kon weer een stukje verder. Eens aangekomen aan land konden we parapluloos naar de bus wandelen. Eind goed, al goed. De bus bracht ons terug naar het stadje waar we zelf onze weg terug moesten vinden. Ik stapte naar Mira en haar zus en stak de paraplu voor me uit. “Thank you.” “Oh no no, you can have it. It’s yours.” Ik wist niet wat ‘k hoorde. Wie geeft nu een paraplu weg? Opnieuw werden mijn wangen rood. Stamelde ik nog wat “thank you’s” en klapte de paraplu dicht.

Mijn poncho vloog bij aankomst in de hostel in de vuilnisbak. Zijn plaatsje in de zijkant van mijn rugzak werd ingenomen door de paraplu van het meisje die voor het eerst een buitenlander zag.

Het gaat je goed, Mira.

Share this Story

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Hoi!

196 landen in de wereld om uit te kiezen als een kind in een snoepwinkel. Waar naartoe en wat er zien? Wij, een koppel 20-ers, delen onze persoonlijke ervaringen over onze reizen. Heb je zelf tips? Stuur ons een berichtje!

Facebook